REPORTAGE UIT BUENOS AIRES, 2000
Niet Máxima Zorreguieta, maar oud-president Carlos Menem beheerst deze week de kolommen van de Argentijnse familiebladen. De vriendin van prins Willem-Alexander is bij de meeste Argentijnen na enig aandringen wel bekend, maar zij speelt geen rol in het nieuws.
,,Er is hier in de familiebladen wel uitgebreid over geschreven", meldt Hugo, een toneelspeler. Maar Nederland is ver weg, en wordt alleen in verband gebracht met voetbal en Cruijff. Desgevraagd weet op straat slechts een persoon spontaan de link te leggen tussen Máxima en Willem-Alexander, anderen denken dat het stel al is getrouwd. Details zijn niet bekend. Máxima is tenslotte slechts de in Europa wonende dochter van een obscure oud-minister uit de voormalige militaire regering, niet een flamboyante oud-president.
Menem mag vorig jaar dan de Casa Rosada, het roze geverfde presidentieel paleis dat wereldberoemd werd door de film en muscical 'Evita', hebben verlaten, hij boekt nog steeds successen. En wel in de liefde. De 70-jarige vrouwenversierder, die tijdens zijn achtjarige bewind zijn echtgenote het paleis zag verlaten, heeft een 35 jaar jonger oud-model en voormalige Miss aan de haak geslagen.
De blonde Cecilia Bolocco siert met haar aanstaande de voorpagina's van de Argentijnse weekbladen. ,,Het is officieel, plannen voor een bruiloft!" meldt Cosa met grote letters. Dat tegelijkertijd het veel serieuzere Noticias opschudding veroorzaakt omdat daarin oud-landbouwminister Jorge Zorreguita zijn ambtsperiode onder de junta 'niet verloochent', gaat aan de Argentijnen voorbij.
Zorreguieta is een naam die niemand bekend in de oren klinkt. Dat in Nederland stemmen opgaan de man voor zijn rol in de militaire regering – ook jonge Argentijnen gebruiken nog steeds het eufemisme, de 'nationale reorganisatie' – te vervolgen, ontmoet slechts onverschilligheid.
Oud-juntaleider Videla loopt weer vrij rond. Hij heeft zijn straf uitgezeten. Honderden andere functionarissen uit de tijd van de militaire dictatuur, onder wie dus Máxima's vader, zijn nooit vervolgd. Argentinië heeft daar bewust voor gekozen, mede om de overgang van de een militaire regering naar een burgerbewind te vergemakkelijken.
Over die tijd wordt niet meer gesproken. De 'dwaze moeders van de 'Plaza de Mayo' herinneren met hun wekelijkse protesten voor het presidentieel paleis aan de tienduizenden die tijdens de junta zijn 'verdwenen' en vermoord, maar de meeste Argentijnen laat hun oproep tot gerechtigheid koud. Ze zijn een toeristische attractie geworden.
,,Het is slechts een van de 110 problemen die we op dit moment hebben, en zeker niet het belangrijkste", aldus een voorbijganger. De wankele economie, de gebrekkige infrastructuur, de lijst is lang, en de meelopers in de dictatuur prijken niet bovenaan.
,,Het is opmerkelijk dat juist in landen als Spanje en Nederland men zich druk maakt over onze dictatuur. Misschien omdat men daar onze problemen niet kent", oppert electriciën Ernesto. De oproep van hoogleraar Van Boven, dat het Nederlandse kabinet afstand moet nemen van de uitspraken van Zorreguieta, wordt dan ook niet begrepen.
,,Het Nederlandse kabinet is toch niet verantwoordelijk voor de junta?". Alleen computerprogrammeur Roberto vindt het 'goed' dat Nederland bezwaren opwerpt tegen de mogelijke schoonvader van de kroonprins. ,,Maar, een vraag, wat heeft dat te maken met die Máxima? Zij is het toch die met die prins trouwt en niet haar vader?" © RB