Prins Laurent ontvangt zo'n 320.000 euro per jaar uit de Belgische schatkist. Dat is een bedrag waar veel mensen alleen maar van kunnen dromen. Erg veel hoeft Laurent niet te doen voor zijn dotatie, zoals zijn sporadisch opduiken op de koninklijke agenda aangeeft.
Van hem wordt echter wel verwacht dat hij op de nationale feestdag 21 juli aanwezig is en deelneemt aan de activiteiten. Toegegeven, het vraagt enige inspanning om in alle vroegte in een buitenplaats (dit jaar Brugge) naar een Te Deum te gaan, en om daarna in Brussel anderhalf uur lang naar een weinig boeiend militair en civiel defilé te moeten kijken. Het Rode Kruis op de elektrische step, wow!
Maar dat is meteen ook alles wat wordt gevraagd. De aansluitende wandeling tussen de feestgangers in het Warandepark is niet verplicht, al is dat wel goed voor het eigen ego. En de 'Prélude' voor de nationale feestdag de avond ervoor kan ook al worden overgeslagen. Kortom: er wordt een minimale inspanning verwacht. En dan nog is het meneer Laurent te veel.
De Vlaamse omroep besteedde in het nieuwsoverzicht veel aandacht aan het gezin van koning Filip. Dat prinses Elisabeth er zo vlot uitzag, makkelijk balanceerde op haar hoge hakken – ook op de kasseien – en dat prins Gabriël weer een voet in het gips had. Complimenten waren er voor hun geduld en aandacht op de eretribune bij het defilé. Voor een dertienjarige als prins Emmanuel niet meteen vanzelfsprekend.
Het was daarom dus des te opvallender dat hun oom prins Laurent, die nota bene voor zijn aanwezigheid wordt betaald, dat geduld en die aandacht niet kon opbrengen. Filmpjes op sociale media (kijk maar eens bij Wim Dehandschutter van Het Nieuwsblad) toonden zondag een verveelde Laurent, die bleef zitten wanneer iedereen ging staan, die met zijn smartphone in de weer was en die zelfs een paar keer telefoneerde.
Het zijn hilarische opnamen. Slapstick. Met boze blikken van echtgenote prinses Claire en zus prinses Astrid, en het is natuurlijk Laurent ten voeten uit. 'Ik ben mezelf' zei hij later op de dag bij de RTBF. Maar hij gedroeg zich wel als een hork ten overstaan van alle staatsgasten, van de bevolking en van iedereen die hem zijn salaris betaalt. En met Claire, die hij herhaaldelijk aantikte met zijn sabel, kreeg hij ook echt woorden.
Maar daar bleef het niet bij. De tragische komedie kreeg nog een vervolg toen het defilé (eindelijk) voorbij was. Gebruik is dan dat de koning en zijn familie de eveneens aanwezige hoge autoriteiten – leden van de regeringen, parlement, hoge militairen – de hand schudden. Laurent nam, aangespoord door Claire, nog net de moeite om de parlementsvoorzitters de hand te drukken en toen smeerde hij hem. Gewoon foetsie!
Op een holletje voor de tribunes langs – welk een vertoning voor alle gasten – om de premier te vermijden. Maar tegen het protocol dat voorschrijft dat de koning eerst gaat. Of zou de nood zo hoog zijn geweest dat Laurent niet meer kon wachten? Dan had één van de hulpdiensten hem toch wel even hebben kunnen helpen?
Of hij had letterlijk zijn broek kunnen laten zakken op dat podium, het verschil met het figuurlijk laten zakken was wellicht onopgemerkt gebleven… Laurent had in elk geval schijt aan alles en iedereen.
© RB Hans Jacobs; Beeld: © MPE Patrick van Katwijk; VRT