Prins Claus: ‘Dit had ik nooit verwacht’

Claus1996

Met tranen in de ogen stond prins Claus op zijn zeventigste verjaardag vooraan in de Rolzaal van het Binnenhof. Voor een volle zaal haalde hij een witte zakdoek tevoorschijn om z'n tranen weg te vegen.

De jarige prins was met name ontroerd geraakt door een toespraak van minister Pronk van ontwikkelingssamenwerking. ,,Zo mooi heeft iemand mij nog nooit toegesproken'', aldus een ontroerde Claus. ,,Mijn schouders trilden. Er sprak zoveel liefde uit, dit had ik nooit verwacht''.

Minister Pronk portretteerde Claus, die bijzonder adviseur is op zijn ministerie, als een scherpe en bedachtzame man, die onmisbaar is voor de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking. Ter gelegenheid van de zeventigste verjaardag van prins Claus heeft de Nederlandse regering daarom een fonds opgericht voor ontwikkeling en cultuur. Dat fonds draagt de naam van de prins: het Prins Claus Fonds voor Cultuur en Ontwikkeling.

© RB; Foto: © GPD

Onder indruk hartelijkheid van Canadezen

Canada_1 ,,Ze is hier geboren. Is ze geen geen schoonheid?'' Trots alsof ze door hen zelf gecreëerd en uiterst kostbaar privébezit is, reageren de Canadezen op prinses Margriet. De prinses wordt overal uitzonderlijk hartelijk ontvangen. Het 'Welcome Home' is bij alle officiële bezoeken te horen. Greetje van der Veen was er getuige van.

Handen schudden kan de 52 jaar geleden in Ottawa geboren prinses niet. Ze heeft de laatste tijd zoveel handen gedrukt dat ze er een pijnlijke rechterarm aan over heeft gehouden. Dus wordt er over en weer geknikt. Ze is onder de indruk van en dankbaar voor al die hartelijkheid, zegt ze. ,,Want wat heb ik nu gedaan om dat te verdienen. Niets toch?''

Margriet is al heel vaak in Canada geweest, ze weet niet meer hoe vaak. De laatste keer was vijf jaar geleden. Toen maakte ze in Vancouver de herdenking van de bevrijding van ons land mee. Aan de reizen naar het noorden van Canada, in '70, '78 en '79, heeft ze bijzondere herinneringen. Het leven met de eskimo's in iglo's, ver van de drukte, vergeet ze niet meer.

Dat speciale gevoel dat de Canadezen zo te zien voor de Nederlandse prinses hebben is wederzijds, bevestigt ze. ,,Ik ben er geboren en zoals de meeste mensen dat voelen, heb ook ik speciale binding met mijn geboorteplaats. Daar komt bij dat mijn moeder hier in de oorlog zoveel gastvrijheid heeft genoten, dat geeft een speciale band. Die natuurlijk nog is versterkt omdat de Canadezen ons land hebben bevrijd''.

Een van de hoogtepunten van haar bezoek noemde de prinses haar ontmoeting in het veteranenhuis met Canadezen die niet in staat waren de afgelopen weken naar Nederland te komen om de bevrijding mee te vieren. Ze had voor hen een videoband meegenomen zodat ze de gebeurtenissen rond de vijftigste herdenking van de bevrijding van ons land toch een beetje kunnen meemaken. ,,Elke keer als ik in Canada ben leer ik meer van de Canadezen. Ze hebben zoveel te vertellen. Ik ben onder de indruk van hun persoonlijke geschiedenissen''.

Hoe vaak Margriet ook in Canada is geweest, nog nooit had ze de tulpen waar Ottawa beroemd om is, zien bloeien. Deze keer lukte dat wel. De tulpen bloeiden voor het eerst in Ottawa nadat prinses Juliana de stad, na haar terugkeer naar Nederland in '45, duizenden tulpenbollen schonk. Sindsdien zijn er nog heel wat van dergelijke giften geweest en staat Ottawa vol tulpen.

Prinses Margriet was nog even terug in het huis aan de Acacia Avenue waarin ze met haar moeder en oudere zusjes heeft gewoond. Ze wandelde een rondje in de tuin en nam binnen een kijkje. Maar echt herinneren deed ze zich het huis niet. ,,Ik ben er als tweejarige vertrokken. Ik ken het omdat ik het zo vaak op foto's heb gezien''. © GPD

Oorspronkelijk geschreven tijdens het bezoek van de prinses aan Canada in 1995.