Het is vrijdag precies vijf jaar geleden dat prins Friso een ski-ongeluk kreeg bij Lech. Er gold die dag een waarschuwing voor lawinegevaar en prins was op zijn laatste vakantiedag in Oostenrijk samen met vriend Florian Moosbrugger toch gaan skiën. Buiten de piste en in het geval van Friso zonder 'airbag' die in het geval van natuurgeweld enige bescherming kan bieden.
De afloop is bekend. Friso was lange tijd zonder zuurstof en zijn hart stond stil. Hij werd na een verblijf in het ziekenhuis van Innsbruck overgebracht naar het Wellington hospitaal in Londen. In de zomer van 2013 kwam Friso 'thuis', op Huis ten Bosch waar hij kort daarna aan de gevolgen van dat vreselijke ongeluk overleed. 'De schok zit nog diep' zei burgemeester Ludwig Muxel van Lech tegen de Vorarlberger Nachrichten deze week.
Terugdenken aan die journalistiek bijzondere week in Oostenrijk kan niet zonder ook aan het verdriet te denken van de koninklijke familie. De wachtenden bij het Landeskrankenhaus in Innsbruck wisten niet hoe erg de prins er aan toe was. De persconferentie een week na het ongeluk, waar de artsen opening van zaken gaven, kwam dan ook als een mokerslag aan. We hadden ons wellicht in slaap laten sussen, onbekend ook met de realiteiten van lawines, bergen en sneeuw. De Oostenrijkers wisten beter. Wij niet.
Ik heb al jaren de gewoonte om enkele dagen voor de jaarlijkse koninklijke winterfotosessie naar Oostenrijk te reizen. Zodoende was ik met fotograaf en filmer Marius al op vrijdag 17 februari 's morgens vroeg in Innsbruck aangekomen, met de bedoeling pas in het weekeinde door te reizen naar Lech waar het fotomoment op maandag zou plaatsvinden. Ons hotel was nog niet beschikbaar en daarom maakten we een fikse wandeling door de stad, waarbij we ook het Landeskrankenhaus passeerden.
Aan het begin van de middag konden we dan terecht in het hotel. Tijd om even uit te rusten na een hele vroege ochtendvlucht. Maar van rusten kwam niet veel. Telefoon van ANP en GPD uit Nederland. Een lid van de koninklijke familie had een ski-ongeluk gehad – je denkt dan hoogstens aan een gebroken been – en was op weg naar het universiteitsziekenhuis in Innsbruck. Of ik er meteen heen wilde gaan. Even later bleek dat het ging om prins Friso.
Ik wist waar het ziekenhuis was. Er waren geen andere media, dus ik kon ook rustig naar binnenwandelen. De aanwezigheid van een beveiliger in de hal van het ziekenhuis bevestigde dat de prins hier was opgenomen. We wisselden wat woorden en al snel was duidelijk dat de woordvoering zou lopen via Den Haag en de Rijksvoorlichtingsdienst. Van die kant kwamen ook de eerste berichten. Van de ziekenhuiswoordvoerder werd ik in elk geval niet veel wijzer.
Ik had gelukkig de beschikking over twee mobiele telefoons. In de snijdende kou buiten liepen de accu's snel leeg, en dat ik om de minuut werd gebeld, hielp ook niet echt. Uiteindelijk gebruikte ik één telefoon slechts voor de uitgaande gesprekken met de eigen werkgevers, en de andere voor de nieuwsjagers uit Hilversum en andere oorden. Het Journaal en de VRT vroegen om bijdragen voor de camera – de Oostenrijkse televisie was inmiddels al met een ploeg en satellietzender ter plaatse. Marius had inmiddels de eerste foto's van het ziekenhuis verstuurd.
Zo kwam het dat ik in het Journaal van 20 uur verscheen. Veel te melden was er niet, maar 'we' waren er 'live' bij. Daarna moesten de verhalen worden geschreven voor de persbureaus ANP en GPD, vanaf een werkplek in de Universiteitsbibliotheek niet ver van het ziekenhuis. Daar was tenminste ook stroom. Voor het 22 uur Journaal was ik al niet meer nodig. De NOS had zijn eigen mensen bliksemsnel ingevlogen, en er waren nu ook Nederlandse fotografen die al in Oostenrijk waren om voorafgaand aan de fotosessie zelf wat te skiën.
Daarna begon een bizarre week, met twee keer per dag een bezoek aan het ziekenhuis en aan het einde de verpletterende persconferentie en in augustus 2013 de uitvaart in Lage Vuursche.
© RB Hans Jacobs